ANIA Z AVONLEA, LUCY MAUD MONTGOMERY

Kilka ostatnich dni spędziłam z „Anią z Avonlea” , znowu zawitałam do białego domku z zielonymi okiennicami, spacerowałam Aleją Zakochanych i błądziłam po Lesie Duchów. Jak zwykle cudownie było wrócić do znanych zakątków pięknej Wyspy Księcia Edwarda i spotkać się ze starymi bohaterami oraz powitać nowych.

Do domku Maryli i Ani zawitała para bliźniaków, która szturmem zdobyła serca ich właścicielek. Figlarny Tadzio i niezwykle ugrzeczniona Tola na stale wpisali się w pejzaż Zielonego Wzgórza. Po sąsiedzku pojawił się pan Harrison ze swoją klnącą papugą. Ania na drodze szczególnego porozumienia dusz zaprzyjaźnia się z niezwykle wrażliwym Pawełkiem Irvingiem oraz Lawendą z Chatki Ech. Ich podróże do krainy wyobraźni  z historiami o nimfach, aniołach schodzących na ziemię i księżycu w nowiu, powodowały u mnie westchnienia zachwytu.

„(...) nie te dni są najmilsze, kiedy spotyka  nas coś nadzwyczajnego, lecz te, które przynoszą nam drobne codzienne rozkosze i przesuwają się gładko jak perełki na naszyjniku” – tak mówi Ania i ma rację. „Ania z Avonlea” to zbiór uroczych opowiastek, które malują mi się w głowie niczym kolorowe pejzażyki  złożone z dni powszednich Ani. Oczywiście codzienność Ani nie jest taka sobie zwyczajna, bo jeśli nie wypełniają jej, jak zwykle, kłopoty, w które się wpędza, to są to marzenia oraz radości dnia, zbiór przepięknych momentów, które Ania potrafi kolekcjonować w swoim sercu i pamięci.

Cieszy mnie to, że Ania, mimo poważnej funkcji kierownika szkoły oraz sekretarza Komitetu Miłośników Avonlea, nie straciła swego serca i fantazji. Uważa, że „trzeba żyć tak, aby upiększać swe imię, nawet jeśli poprzednio nie brzmiało pięknie”. Jej się to bez wątpienia udaje. Gdziekolwiek się pojawia wywołuje uśmiech na twarzy i radość w sercach. Mimo, iż starsza, dorosła, to ciągle z duszą dziecka.

„Ania z Avonlea” Lucy Maud Mongomery trafia do mojego serca tak samo jak „Ania z Zielonego Wzgórza”. Wywołuje u mnie tęsknotę za bliskim kontaktem z przyrodą, za radością z pięknego poranka, kiedy nie ma się na głowie obowiązków, tylko przyjemności w postaci spaceru i odkrywania uroczych, ukwieconych zakątków. Zapach lasu po deszczu, krople błyszczące na pajęczynie, drżący fiolek ukryty w leśnym poszyciu – takich skarbów pragnę poszukiwać. I tak też spędzałam ostatnie dni. Cieszyłam się muszlą na plaży, słońcem tańczącym na falach i wdychałam zapach wiatru we włosach mojego Synka. Podglądaliśmy ptaki i siedzieliśmy wpatrzeni w łąkę stokrotek (tak, bo u mnie już chyba wiosna). Całym sercem pokochałam małą Anię, a i tą starszą, ale tak samo wrażliwą i romantyczną istotę z siedmioma piegami na nosie, darzę ogromnym uczuciem. Za jej sposób widzenia świata, za jej dobre derce i nieustającą tendencję do przyciągania kłopotów. 

___________________
Lucy Maud Montgomery, Ania z Avonlea, przeł. Rozalia Bernsteinowa, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2012, s. 282.

Pierwsze zdanie: Działo się to w piękne sierpniowe popołudnie na Wyspie Księcia Edwarda.
Ostatnie zdanie: Ponad rzeką zaś uwięzione w purpurze echa też oczekiwały godziny swego wyzwolenia.

---------------------------

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań Czytajmy Anię, Z półki - 2013,  Pochłaniam strony, bo kocham tomy.