SPRĘŻYNA, Małgorzata Musierowicz

Kolejny tom Jeżycjady, kolejny, który czytało mi się wyśmienicie. Głównie dzięki Łusi, której umiłowanie gramatyki języka polskiego i wyjątkowa dociekliwość potrafią ubawić do łez. Podobnie jak jej parafraza wiersza "Gnój" Staffa napisana specjalnie dla Naszegopana Polonisty. Ogólnie bardzo podoba mi się to, że w tej książce było tyle o języku polskim, jego pięknie, poprawności oraz to, że tyle osób z "Jeżycjady" para się niewdzięcznym zawodem nauczyciela. Obecnie praca nauczyciela jest coraz bardziej niedoceniana, kiedyś ludzie pracujący w tym zawodem byli naszymi mentorami, busolami życia, a teraz zmieniło się pokolenie, dzieci są już kompletnie inne i niestety, nauczyciele również. Dobrze, że ja mogę jeszcze wspominać takich nauczycieli, jak w "Jeżycjadzie", ale byliśmy też innymi uczniami. Tak mi się przynajmiej wydaje.

Wspomniana przeze Łusia zapragnęła być sprężyną wydarzeń i bez wątpienia się nią stała, dużo spraw potoczyło sie tak a nie inaczej tylko dzięki niej.

Sceny, kiedy kręgosłup rodziny  Gabrysia trafia do szpitala czytałam z prawdziwym rozrzewnieniem. Ten magiczny rosół, który pomaga na każdą chorobę i przypadłość! U mnie też się takowy gotowało. W niedzielę oraz chorym. Do tej pory wierzę w jego cudowną moc, bo gdy moje dziecko zachoruje, to od razu kluje się w mojej głowie myśl: "Ugotuję mu rosołu. Może zje". I te rozczulające postawy całej rodziny, szczególnie dziadka Ignacego. Tak oczywiście, w takiej sytuacji najbardziej potrzebny jest ojciec (lub matka dopowiadam sobie po cichu, bo ostatnio tego właśnie doświadczałam). W sytuacjach kryzysowych rodzice są balsamem dla duszy, bo to oni nas znają tak dobrze, że wiedzą, jak ukoić nasze bóle i smutki.

Piękny jest cytat z "Proroka" Khalila Gibrana w tłumaczeniu Małgorzaty Musierowicz: "Wy jesteście łukami, z których wasze dzieci, jak żywe strzały, wysyłane są naprzód. Łucznik widzi cel na drodze nieskończoności i On przygina was swoją mocą, by jego strzały mogły polecieć szybko i daleko". Jako matka uważam, że to wyjątkowo piękne i trafne słowa.

Aaa… Dzięki "Sprężynie" wiem już jak wygląda róża "Nuits de Young". Prawda, że piękna? Jak Tygrysek.

___________
Małgorzata Musierowicz, Sprężyna, Wydawnictwo AKAPIT PRESS, Łódź 2008, s. 219.

———————————

Książkę przeczytałam w ramach wyzwania Czas na Jeżycjadę.