DOLINA TĘCZY, Lucy Maud Montgomery

Dolina Tęczy. Sielska, bezpieczna. Tam znalazły swoje miejsce nie tylko dzieci Ani Shirley ale również nowego pastora Mereditha. Tutaj czas spędzony jest szczęśliwy, mija na zabawach, śmiechach, żartach. Raj na ziemi i smak beztroskiego dzieciństwa. Gdzieś tam daleko słychać pomruki Wielkiej Wojny, ale z daleka, tak aby nie przyćmić tego pastelowego obrazku.

Rudowłosej Ani i przystojnego Gilberta jest już znacznie mniej w tym tomie. Ania razem z Zuzanną i Kornelią są raczej obserwatorkami i komentatorkami tego, co dzieje się w tytułowej dolinie i ogólnie w Glen. A działo by się znacznie mniej, gdyby nie dzieci samotnego pastora, puszczone trochę samopas, bo zagubiony w życiu pastor i wiekowa ciocia Marta nie są w stanie ich upilnować, wskazać dobrą drogę. Mimo wszystkich psot, które są ich udziałem nie można powiedzieć o nich, ze są złymi dziećmi. Zazwyczaj mają dobre intencje, tylko im po prostu nie wychodzi. Stąd tak przyjemnie się o nich czyta i chichocze przy tym.

Sądziłam, że będę tęsknic za Anią i jej dziećmi, ale myliłam się. Dzieci z plebani są jak ożywczy łyk powietrza i wspaniale się wkomponowują w panoramę Glen.

Jest i irytująca Marysia Vance, której geny odzywają się raz po raz i która miele językiem na okrągło, często okraszając swoje wywody sporą dawką złośliwości. Gdyby nie jej smutne dzieciństwo, to pewnie denerwowałaby mnie bardziej.

Spędziłam grudzień z tą książką, smakowałam ją powoli wracając myślami do mojego dzieciństwa, do niewinnych zabaw, psot, wałęsaniu sie po polach i lesie. Jakże to lubiłam! Te ukryte zakątki, te małe tajemnice, te zabawy oparte na bujnej wyobraźni! Dlatego też „Dolina Tęczy” tak łatwo skradła moje serce, bo przypomniała o tym, co takie piękne, beztroskie i dające szczęście. Wspaniale było spędzić czas z dziećmi z Doliny Tęczy i poczytać o miłosnych perypetiach pastora. Montgomery zawsze trafia do mojego serca, także pięknymi opisami przyrody, które rozpalają moją wyobraźnię. Dzięki nim widzę Dolinę Tęczy, Ba! Ja w niej jestem i staje mi się ona jeszcze bliższa, tak samo jak dzieci, które ją tak sobie ukochały.

_____________
Lucy Maud Montgomery, Dolina Tęczy, przeł. Janina Zawisza-Krasucka, Wydawnictwo Literackie, Kraków, s. 285.

———————————

Książkę przeczytałam w ramach wyzwania Czytajmy Anię.