CO WIDZIAŁY WRONY, ANN-MARIE MACDONALD

Świadkami morderstwa były ptaki. Widziały, co się stało tam w dole, na świeżo wyrosłej trawie, pośród konwalii wznoszących swe drobne białe dzwoneczki. (…) Wrony widziały, co się stało. Inne ptaki też przypatrywały się z wysoka, ale wrony to co innego. One wykazują ciekawość. Inne ptaki widziały poszczególne czynności. Wrony widziały morderstwo. Jasnoniebieską sukienkę. Teraz leży zupełnie nieruchoma.

Zabierając się do lektury „Co widziały wrony” wiedziałam jedno – nie będzie to łatwa lektura. Spodziewałam się, że znowu zawędruję do najczarniejszych zakątków ludzkich dusz, do najbardziej skrywanych, mrocznych tajemnic ludzkich. Przeczytałam wcześniej „Zapach cedru”, który uznałam za świetną książkę, ale po której przeczytaniu czułam się wyprana emocjonalnie.

„Co widziały wrony” nie pokochałam od pierwszych stron.  Musiałam przeczytać jakieś 150, aby  wczuć się w świat McCarthych. Rodzina ta wydaje się być  idealna jak z reklam telewizyjnych. Piękna matka, inteligentny i przystojny ojciec - oficer lotnictwa oraz urodziwe dzieci: 12-letni Mike i 8-letnia Madeleine. Dobrze sytuowani, chociaż z racji wykonywanego przez głowę rodziny zawodu, raczej obywatele świata ,niż jednego kraju. Ostatni awans Jacka zapewnia im powrót do Kanady, a dokładniej do Centrali – bazy wojskowej, gdzie ma on odpowiadać za kształcenie przyszłych lotników. Historia opowiadana jest z dwóch punktów widzenia – córki oraz ojca. Musiałam się bardzo skupić i jednocześnie przypomnieć sobie jak to było, gdy się miało samej 8 lat, widziało świat z zupełnie innej perspektywy, inaczej wszystko odczuwało.  Jack przypomniał mi co się działo w Kanadzie i na świecie na początku lat 60-tych - wyścig na księżyc, wyścig zbrojeń, zimna wojna. Ann-Marie MacDonald udaje się doskonale odmalować na kartach powieści klimat tamtych czasów, bezboleśnie, prostymi słowami wprowadza nas w świat ówczesnej techniki i polityki. 

Madeleine opowiada nam ze wzruszająca wrażliwością o Centrali, o koleżankach, o szkole, o swojej rodzinie. Niestety w jej dzieciństwo wkrada się ponury cień, który będzie rzutował na cale życie. Nie tylko jej życie.

Jack zostaje wplątany w fatalną aferę związaną z przerzutem nazistowskich naukowców do Kanady i Stanów Zjednoczonych. Ujawni nam swoje drugie oblicze, jakże inne od tego, które znane jest wszystkim wokół.

Wreszcie dowiadujemy się więcej na temat tego, co widziały wrony, a kiedy jesteśmy już pewni, ze podążamy właściwym tropem okazuje się, że bardzo się myliliśmy.

źródło obrazu: tutaj

Ann-Marie MacDonald napisała swoją książkę na podstawie prawdziwej historii Stevena Truscotta, chociaż nie tylko. Podobne afery związane z osiedlaniem się byłych nazistów w Ameryce Północnej , jak ta opisana w „Co widziały wrony” miały oczywiście miejsce w rzeczywistości i nie jest to już to dla nas żadną tajemnicą.

Zdaję sobie sprawę, że nawet nie dotknęłam wszystkich kwestii, które porusza ta książka, ale nie chcę nikomu psuć przyjemności czytania, bo ta historię trzeba odkrywać powoli, kawałek po kawałeczku.

Końcówka książki dotyczy dorosłej już Madeleine, która szuka zabójcy i źródła swoich problemów. Dowiadujemy się również co się stało z całą rodziną McCarthych. Rozczarowała mnie swoją schematycznością, ale samo zakończenie nieco to rekompensuje.

Mogłabym to ująć tak, że to dobra książka, na pewno poruszająca, ale również mecząca psychicznie i nieco przegadana, spokojnie mogłaby być 200-300 stron krótsza bez uszczerbku dla samej historii.  

Zdania napisane kursywą są cytatami z książki.