A JEŚLI CIERNIE, VIRGINIA CLEO ANDREWS

„A jeśli ciernie” Andrews wciągnęły mnie bez reszty, podobnie jak poprzednie części sagi Dollangerów. Po cichu cieszę się, że nie muszę czekać na wznowienia kolejnych tomów, bo mam wszystkie części w starym wydaniu. Do cierpliwych osób na pewno nie należę i jeśli jakaś książka mnie ciekawi, to chce ją przeczytać wtedy, kiedy mam na nią ochotę, najczęściej natychmiast bez oczekiwania jak się potoczą losy wydawnicze. Mimo, że książka nie zawiera wielu drastycznych scen, które uwierały mnie w poprzednich częściach, to mogłabym ją określić jako najbardziej mroczną i budzącą niepokój.

Cathy i Chris myślą, ze uciekli przed demonami przeszłości. Żyją razem jako mąż i żona, a ich dziećmi są synowie Cathy – Jory i Bart. Adoptują też złotowłosą Cindy, która do bólu przypomina ich zmarłą małą siostrzyczkę. Naiwnie wierzą, że ich tajemnica nie wyjdzie na jaw, mimo żyjących świadków zdarzeń z przeszłości. Ich życie nie jest pozbawione cieni. O ile uzdolniony tanecznie, uczuciowy, wrażliwy i urodziwy Jory nie przysparza im trosk, to z Bartem mają sporo problemów. Bart nie dość, że niski, podobnie jak jego zmarli wujek i ciocia, nie posiada przyjemnej dla oka aparycji, to jeszcze swoim zachowaniem ujawnia głębokie rysy w psychice. Widać, że w genetycznej ruletce nie powiodło mu się i odziedziczył wszystkie najgorsze cechy swoich przodków. Żyje we własnym świecie dziecięcych marzeń i wyobrażeń, które z czasem stają się coraz bardziej schizofreniczne. Coraz trudniej jest mu oddzielić świat realny od wyimaginowanego, a jego dobra cząstka natury prowadzi zmagania z ta złą i niestety coraz częściej przegrywa. Jego rodzice początkowo bagatelizują, a później tłumaczą i ukrywają jego różnorakie zachowania i występki, pogarszając, niestety, jego sytuację i kondycję psychiczną. Jego zachowania są krzykiem o pomoc, ale zakochana w tańcu matka i zajęty ciągle pacjentami ojczym nie potrafią go usłyszeć. Jedynie Jory widzi, że cos bardzo złego się dzieje, ale nastoletni chłopak, który jest sam jeszcze dzieckiem często wyciąga błędne wnioski i stara się go chronić.

Bartowi wydaje się, że lekiem na wszystko jest kobieta w czerni, która zamieszkuje sąsiedni dom, ona wydaje się go kochać naprawdę i bezwarunkowo, ale czy tak jest naprawdę?

Smutna jest to opowieść o dzieciach na których barkach składa się ogromne oczekiwania  i w których bliscy widzą spełnienie swoich marzeń i wyobrażeń. Historia, która po raz kolejny raz dowodzi, że cie(r)nie  przeszłości zawsze oplączą i zranią nas pierwsze, jeśli nie rozprawimy się z nimi wcześniej. Dom o niestabilnych fundamentach ulega stopniowemu zniszczeniu, rokuje tylko katastrofę. 

Na okładce starego wydania widzę oczy knującego Barta, który chowa się przed światem i obserwuje otaczającą rzeczywistość z rosnącą nienawiścią.