WYSPA NA PRERII, Wojciech Cejrowski

Cejrowskiego znalazłam pod choinką. Oczywiście jego najnowszą książkę „Wyspa na prerii”, a nie jego samego, bo Autor zapewnie zniknął gdzieś na prerii Arizony, by tam obchodzić Boże Narodzenie. W małym, niebieskim, drewnianym domku z porczem, który najpierw dostał, potem wygrał go w karty, a ostatecznie kupił. Po czym porzucił na dwadzieścia lat i do niego wrócił. Moja choinka kupiona niczym u niego, tuż przed Świętami,  oddali mi ją za symboliczną kwotę, bo już prawie wszyscy na mojej wyspie zaopatrzyli się w choinki na początku Adwentu. To był jeden z najlepszych prezentów, bo książek WC wypatruję zawsze z niecierpliwością. Nie mogę sobie darować tego, aby nie wspomnieć o jego pierwszej książce – „WC na końcu Orinoko”, której zdobyć nigdzie nie można, a to byłby dla mnie prezent idealny. To znaczy to nie jest do końca tak. Kilka lat temu wyszperałam ją na Alledrogo za jedyne 1000 PLN (słownie: tysiąc złotych) i od tej pory, po pozbieraniu osobistej szczęki z podłogi, już nigdy nie szukałam. Może kiedyś doczekam się wznowienia.

Wydanie „Wyspy na prerii” jest piękne. Świetnej jakości papier, piękna okładka, kolory, zdjęcia. Myślę sobie, że to szacunek dla czytelnika i, oczywiście, dla własnej twórczości Autora. Ta książka nigdy nie będzie służyć do takiego celu jak „Rocznik Farmera”, nie powiesicie jej na gwoździu w wychodku. Ten papier się do tego nie nadaje, za to doskonale będzie służył wielu czytelnikom.

Sama książka napisana z ikrą, okraszona dużą dawką humoru, nie sposób się nie śmiać w wielu momentach, a czasami, jakby sobie to życzył Wojciech Cejrowski, nawet spocić ze śmiechu. Jest to książka o miłości do prerii - suchej, czerwonej, gorącej, kąsającej, wiejącej, skrzypiącej, rdzewiejącej, przykurzonej. Pokazanej tak, jak większość z nas jej nigdy nie zobaczy, bo też i nie zamieszka tam z ludzkim stadem, gdzie wszyscy wiedzą o sobie wszystko, nawet jak myślimy, że jest inaczej. To takie miejsce, gdzie można osiągnąć stan absolutnej szczęśliwości – nicnierobienia.

„ Nicnierobienie to moje słowo i proszę się go nie czepiać. To brakujący w polszczyźnie rzeczownik. Nicnierobienie to stan ducha/duszy/umysłu. Meksykanie określają to jako absolutamente nada para hacer, czyli absolutnie nic do roboty. Gdy Meksykanin wypowiada te słowa, ma błogi wyraz twarzy, bo nicnierobienie to jego marzenie. Biały człowiek walczy o pracę, a wolny człowiek marzy o nicnierobieniu i kiedy osiąga nicnierobienie, zapada w szczęście”.

Marzycie o takim stanie? Ja bardzo często. Czasami mi się udaje go osiągnąć na moment. Nie mam prerii za oknem, ale mam morze, całkiem niedaleko zresztą, zastygam więc czasami na klifie i patrzę na fale, na ptaki, oczyszczam głowę ze wszystkich myśli i cieszę się, że jestem, że świat jest. Niestety nie mogę oddać się nicnierobieniu przez taki czas, jak Wojciech Cejrowski, a chciałabym, bardzo chciałabym nic nie musieć, nic nie chcieć, niczego nie oczekiwać, aby nikt nic niczego ode mnie nie chciał, zapomnieć o zegarku... Na kilka dni chociaż.

„Wyspa na prerii” to poradnik jak przetrwać samemu na prerii (no dobrze, za pomocą stada i interneów również), ale także pochwała prostego życia i oczywiście Ameryki, wolnego kraju, który służy obywatelom i według Autora tak być powinno wszędzie. I jak zapowiada Wojciech Cejrowski – jest dziko i egzotycznie, mimo że nie w Amazonii.

W każdej książce Wojciecha Cejrowskiego odnajduję złote myśli, które siedzą mi później głęboko w pamięci i wżerają się w mózg. Proste życie nie oznacza przecież, że jest łatwo, bezproblemowo i zawsze przyjemnie, ale ja pisze Autor, „Gdyby życie nie gryzło, umierałbyś z nudów. Daj się kąsać i sam też wgryzaj się w świat, aż do połamania zębów. Oto sekret dobrego życia nie tylko na prerii”.

Nie mogę nie wspomnieć o smaczkach tej książki, czyli wstawkach o tym, dlaczego wszyscy na prerii kupują Rocznik Farmera, srebrną taśmę, chodzą na zakupy do Walmartu i przenigdy nie jedzą gumbo z Luizjany. Absolutnie genialne!

Nie będę się rozwodzić już dalej o zawartości książki, bo czuję, że miłośnikom prozy podróżniczej Cejrowskiego przypadnie do gustu. Mnie bardzo przypadła. Na koniec zostawię tylko cytat:

„Na talerzu świata serwują tylko dwa dania – zwykły gulasz żywota albo tajemnicze, zaskakujące, niepokojące, ekscytujące gumbo! Wybieraj mądrze, bo dokładek nie będzie”.

__________
Wojciech Cejrowski, Wyspa na prerii, Wydawnictwo ZYSK I S-KA, Arizona 2014, s. 295.