NUTRIA I NERWUS, Małgorzata Musierowicz

Natalia zwana Nutrią doczekała się swojej części "Jeżycjady". Najspokojniejsza z sióstr Borejko, bardzo wrażliwa, empatyczna, ale i zamknięta w sobie, zawsze wypada dosyć blado na tle innych wyrazistych charakterów. Jednak i ona przeżywa swoje większe i mniejsze dramaty, z których największy nosi imię Tunio. Tunio wypełnia sobą tak bardzo życie Natalii, że nie pozostaje w nim miejsca dla niej samej, a kiedy blyskotliwy zeglarz oznajmia, że się pobiorą, powoduje to natychmiastowa ucieczkę Natalii. I właśnie owa ucieczka rozkojarzonej, nieporadnej Nutrii w towarzystwie Tygryska i Pyzy jest głównym tematem książki. Jak jest ucieczka, to musi być i pogoń, która zmaterializowała się w osobie Nerwusa, najmłodszego brata Tunia, mającego jeden cel – przywlec Nutrię do  swojego brata i sprawić, aby ten znowu był szczęśliwy. Początkowo kipiący złością Nerwus z czasem zmienia się w oczarowanego Nutrią Nerwusa, a pogrążający się niby w odmętach rozpaczy Tunio, szybko wypływa na wierzch pod wpływem wyjątkowo troskliwego leczenia pewnej pani doktor.

Ucieczki i gonitwy w tej książce mogą trochę zmęczyć, ale właściwie nie ma czasu na oddech, kiedy na stronach książki pojawia się charakterek z piekła rodem – Laura vel Tygrysek, bo ona zawsze macza w czymś palce, knuje, gra i dramatyzuje, jest przy tym tak nieznośna, że ma się ją ochotę udusić. Wydaje się, że w niej skupiły się wszystkie najgorsze cechy jej ciotek i to podwójnie.

Bardzo mnie ucieszyło to, że babcia Jedwabińska i pan Bronek  Jankowiak są małżeństwem i rozkwitają w Pobiedziskach. Pięknie obalony mit o tym, że wdowieństwo należy celebrować do końca życia. Wszak ludzie w jesieni życia także, a raczej - przede wszystkim mają prawo być szczęśliwi.

Tą część „Jeżycjady” przeczytałam jak zwykle z przyjemnością, chociaż ze smutkiem dostrzegam, jak wszyscy rosną, dojrzewają, starzeją się i w galopującym tempie zbliżamy się dzisiejszych czasów. Nic nie poradzę na to, że największym sentymentem darzę te wcześniejsze tomy i tamte czasy, które chociaż trudne, to są mi bardzo bliskie.

__________
Małgorzata Musierowicz, Nutria i Nerwus, Akapit Press, s. 160.

Pierwsze zdanie: Tuż przed północą przetoczył się nad Poznaniem patetyczny  wagnerowski grzmot, a mieszkańcy udręczeni spiekotą ostatnich tygodni, wznieśli w odpowiedzi - wszyscy naraz - tysiące okrzyków ulgi.

Ostatnie zdanie: Droga niosła ją z góry coraz szybciej, aż w koncu Natalia pobiegła  wznosząc tumany różowego pyłu, a wtedy człowiek przy pompie wyprostował się gwałtownie, spojrzał - i wyciągnął ręce.

---------------------

Książkę przeczytałam w ramach wyzwania Czas na Jeżycjadę, Polacy nie gęsi.