NIEBIESKI AUTOBUS, Barbara Kosmowska

„Niebieski autobus” Barbary Kosmowskiej to książka inna niż się na początku wydaje. Akcja osadzona w czasach PRL-u, gdzie były kartki, w sklepach pustki, papier toaletowy na wagę złota, a ludzie ustawiali się w kolejce nawet jeśli nie było wiadomo po co. Giętki, plastyczny język, który nie raz dostarcza solidnej porcji śmiechu, ale również smutku i zadumy. Jedno i drugie jest w tej książce nierozerwalne. Pani Barbara Kosmowska pięknie ubiera myśli w słowa, niektóre zdania czytałam kilkakrotnie, takie wydawały mi się esencjonalne i prawdziwe, godne zapamietania.

O czym jest tak książka? O życiu. Głównie o życiu Miśki Pietkiewicz, ale pewnie, jak to zwykle w takiej prozie bywa, wielu odnajdzie na tych stronach kawałek własnego ja. Najpierw więc zaglądamy do dziecięcego świata Miśki, domu gdzie żyło się w oparach samogonu, pieniędzy nie starczało na wiele, a na stole panowała nieśmiertelna ryba i butelka z żółtą wisienką zawierająca wyrób domowy o wysokiej zawartości alkoholu. Świat Miśki ograniczony był do kącika za dyktą, gdzie mogła podsłuchiwać rozmowy rodziców z właścicielami kiosku, którzy starali się wyjechać do Ameryki, wszystko oczywiście za grubą kurtyną zasłon w maki, aby nic nie przedostało się na zewnątrz. Rodzice Miśki marzyli sporo, mama o segmencie, ojciec o bogactwie, a Miśka o prawdziwym świętym Mikołaju, który przyniesie jej paczkę inną niż ta, którą otrzymywała z opieki społecznej. O swoim domu mówiła: „Pomyślałam, że mój dom to właśnie taka czarodziejska góra. Szczyt wzniesiony marzeniami”.

Miśka ten dom kochała, także kasztan przed domem babki, a w czasach licealnych raj w ogrodzie pana Sybiduszki. To były jej punkty odniesienia, ważne miejsca, do których wracała przez resztę życia.

Miska dorosła, wyrwała się ze swojej miejscowości krępowana ciasnymi horyzontami myślowymi swych bliskich, wybrała się na studia, przytrafiło jej się macierzyństwo, a później asystentura na uniwersytecie. Ciągle za czymś goniła, czegoś szukała, być może po prostu siebie w świecie innym niż ten, który znała jako dziecko. Podróże za marzeniami i powroty do domu odbywała tytułowym niebieskim autobusem, łączącym jej obecne „ja” z domem, bo  „Podróże są wyzwaniem, walką, zwycięstwem. A powroty miłością”. Jest też Krzyś, ta wielka przegapiona licealna miłość, niezauważona i niedoceniona w codzienności dorastającej panny, a później ogromna tęsknota.

Wiele dramatu jest w tej powieści, ale i wiele miłości, poczucia braku czegoś istotnego. Sporo ironii i uśmiechu przez łzy. Pytania o to, jak istotne są korzenie i jakimi ludźmi dzięki nimi się stajemy. Co właściwie jest ważne i jak łatwo jest się zagubić w życiu. Mimo wszystko należy pamiętać, „(...)że nigdy nie jest tak całkiem źle, jak się czasami ludziom wydaje. Bo największy pożar kiedyś gaśnie. Czy to będą płonąć serca czy umysły, czy choćby zwykła trawa na łąkach”. Zawsze też można wsiąść w niebieski autobus i wrócić.

W świat Miśki Pietkiewicz przenika się bez trudu, a echa jej przemyśleń zostają na długo w pamięci. Bardzo mi się podobała ta książkowa przejażdżka opowiadająca o zwykłych, ale niezmiernie ważnych sprawach w ujmujący sposób.

_____________
Barbara Kosmowska, Niebieski autobus, W. A.B., Warszawa 2011, s. 316.

Pierwsze zdanie: Moje dzieciństwo składało się z dźwięków, smaków, zapachów i czterech pór roku, z których najlepiej zapamiętałam wiosnę.

Ostatnie zdanie: I jeszcze dłużej czekało...

-----------------------

Książkę przeczytałam w ramach wyzwania Polacy nie gęsi.