CÓRKA ROBROJKA, Małgorzata Musierowicz

Córka Robrojka ma na imię Arabella, zwana jest Bella lub Bisią (ale tylko przez ojca). Bardzo fajna córka. Zaradna, mądra, twardo stąpa po ziemi. Zresztą czego można się spodziewać po potomku Robrojka? Cóż, nie ukrywam, że z pary Robert - Aniela, to właśnie Robrojek wzbudzał we mnie zawsze ciepłe uczucia. A Aniela... Nie lubiłam jej i dalej nie dala mi okazji, aby ten stan moich uczuć zmienić.

Wzruszająco ukazane są stosunki pomiędzy Robertem i Bellą. I któż powiedział, że dziecko z niepełnej  rodziny musi być nieszczęśliwe? Wystarczy dużo miłości zaprawionej zdrowym rozsądkiem (tata czuwa!) i można wychować kogoś tak niesamowitego jak Bella. Dla kontrastu możemy podejrzeć zimną willę Majchrzaków, ze wspaniałymi sprzętami, bogatymi rodzicami w środku, którzy w ogóle nie rozumieją swego syna nastolatka i obwiniają go za całe zło tego świata. Czasami trzeba zejść z wygodnej kanapy, zgasić kosztowny telewizor i zwyczajnie porozmawiać z dzieckiem, wyjść na spacer, zainteresować się jego hobby, a przede wszystkim dać mu poczuć, że jest kochany. Ani pieniądze, ani inne gadżety nie zastąpią miłości, serdeczności i rodzinnego ciepła, bo kreuje się wtedy kolejnego Przeszczepa.

Jest wiele pięknych momentów w książce, szczególnie tych, które kręcą się wokół mieszkania Borejków, bo tam zawsze ciepło, przytulnie, swojsko, ogrzeją i przemarznięte ciało i zbolałe serce. Miło było czytać, że dwie takie dobre, ciepłe osoby jak Robrojek i Nutria zbliżają się do siebie. Oni też, a może przede wszystkim, zasługują na szczęście.

Ida przemawiająca do swego Józinka wzbudzała we mnie śmiech i politowanie. Cóż za (nad)ambitna matka, niedająca dojść do głosu swojemu własnemu dziecku! Jak widać przesada w każda stronę jest zła.

Dla lubiących odrobinę romantyzmu to idealna książka. Świetnie mi się ją czytało w deszczowe popołudnie. Kiedy nie mam już siły na nic, na paskudne dni – u mnie Musierowicz się sprawdza idealnie. 

_____________

Małgorzata Musierowicz, Córka Robrojka, Akapit-Press, 2003, s. 217.

--------------------------

Książkę przeczytałam w ramach wyzwania Polacy nie gęsi, Czas na Jeżycjadę, W prezencie.