PULPECJA, Małgorzata Musierowicz

Jak miło znowu znaleźć się w domu Borejków, ogrzać się w ich cieple, wyobrazić sobie, że można usiąść za stołem w ich kuchni i pić z nimi herbatę.

„Pulpecja” zaczyna się dokładnie tam, gdzie skończyła się „Noelka”. Jest pierwszy dzień Świat Bożego Narodzenia 1991 roku i Ida wychodzi za mąż. W domu oprócz Ignacia pojawia się drugi mężczyzna, zapracowany neurolog, który obdarzany jest wielkim uczuciem szczególnie przez córki Gabrysi .

To jednak Patrycja vel Pulpecja jest główna bohaterką książki. Z rozmarzonymi oczami, cerą jak mleko i burzą loczków zawraca w głowie wielu młodzieńcom. Ona sama jednak postanawia skuć swe serce lodem i zachowuje się wobec wielbicieli niczym lodowata królowa śniegu. Sama myśli o sobie jak o Atalancie. Do czasu, kiedy pojawia się uroczy Bobek, teraz już zwany Baltoną, młodzian, który szuka swego miejsca w życiu. Właściwie to Florian vel Baltona był w życiu Patrycji od zawsze, ale na zasadzie kumplostwa. Sprawy się komplikują, kiedy Patrycja odkrywa, że jej serce zachowuje się inaczej niż zwykle, boi się i nie potrafi (nie chce?) odczytać prawidłowo drgnień serca. Scena nad jeziorem – piękna i zapadająca w pamięć.

„Pulpecja” jest kolejnym wzruszającym, ciepłym tomem „Jeżycjady”. Czytałam go z uśmiechem na ustach współczując biednej Pulpie tego skoku w dorosłość i szamotania się z emocjami. Miło jest poczytać o miłości, której okruchy wysypują się z każdej strony książki. I pięknie, że kończy się happy endem, a przynajmniej tak nam sugeruje pani Musierowicz. Jak dla mnie wcale nie za słodko, a w sam raz.

____________
Małgorzata Musierowicz, Pulpecja, Akapit Press, s. 180.

Pierwsze zdanie: Czwarta rano. W ciszy i mroku nadciągnęła nad Poznań ławica ciężkich chmur.

Ostatnie zdanie: - Proszę wuja, zagramy w makao?

------------------------

Książkę przeczytałam w ramach wyzwania Czas na Jeżycjadę, Polacy nie gęsi, Z półki - 2013.