DZIECKO PIĄTKU, Małgorzata Musierowicz

Inna to książka, bardziej smutna, nostalgiczna. O ludziach samotnych, niekochanych, porzuconych, szukających drogi do siebie i innych. Znowu pojawiła się moja ulubiona Aurelka Jedwabińska, przez Borejków ciągle nazywana Geniusią. Nie jest to jednak to samo dziecko, które pukało od mieszkania do mieszkania wpraszając się na obiadek. Mama Aurelki umarła rok wcześniej i ta znowu sama, emocjonalnie osierocona w zimnym domu ojca i jego nowej żony. Jak dobrze, że odnalazła drogę do Pobiedzisk i swojej babci Jedwabińskiej, która przytuliła ją do swego serca. Tam padły najpiękniejsze słowa o odchodzeniu: „Różne nam Pan Bóg daje zadania w życiu: umieranie jest też zadaniem. A że każdy ma coś do zrobienia na tym świecie i po to się rodzi, wiąc trzeba się posunąć, żeby dla innych też było miejsce”. Z rozczuleniem czytałam, jak babcia Jedwabińska mówi do Aurelii „Orelko”, wiem, że gdybym miała tak na imię, to moja babcia również by tak do mnie mówiła. Pobiedziska to znowu wycieczka w przeszłość, do świata, gdzie zakupy robiło się w pawilonie (ileż wspomnień to słowo przywołało - zabronionych eskapad do pawilonu, aby obejrzeć rzeczy, które wydawały mi się takie piękne), a prało w pralce bębnowej i było to przedsięwzięcie na przynajmniej pół dnia. Tak przyjemnie było mi na sercu, kiedy Aurelka odnalazła drogę nie tylko do Pobiedzisk, ale i serca swojego ojca, gdzie, mam nadzieję, zamieszka na stałe.

W „Dziecku piątku” znowu pojawili się i inni moi ulubieńcy. Przede wszystkim Gabrysia kwitnąca pod czujnym okiem Grzegorza i spodziewająca się dziecka, a także Kreska i Kozio Bitner, który wyrósł już na Konrada. Wspaniale było znowu ich spotkać. Bardzo cieple uczucia wzbudził we mnie pan Bronek Jankowiak, którego wchłonęła rodzina Borejków przy dużym udziale Pyzy i Tygryska.

Nie wiem jak to jest, ale zawsze podczas lektury kolejnej części „Jeżycjady”  robię się głodna i zaczynam gotować i piec. Stare, proste rzezy jak krupnik, zupę pomidorową, kluski śląskie, robię też sałatę ze śmietaną i surówkę z kiszonej kapusty, placek z kruszonką. Moja kuchnia, raczej międzynarodowa, zmienia się wtedy w typowo polską kuchnię, różne smaki chodzą mi po głowie i koniecznie muszę moje myśli wprowadzić w czyn. Pewnie dlatego, że jedzenie w „Jeżycjadzie” odgrywa dużą rolę. Jak można przejść obojętnie obok kuchni, kiedy tam ciągle zajada się chlebem z miodem i popija go mlekiem, gotuje pyzy na parze, piecze ciasta. Sama wyznaję taka maksymę życiową jak Borejkowie – stół jednoczy, przy nim nie tylko się je, ale i rozmawia. Często jest to jedyne miejsce i czas, kiedy domownicy mogą się spotkać. Toteż celebruję nasze wspólne posiłki tak samo jak u Borejków.

____________
Małgorzata Musierowicz, Dziecko piątku, Akapit Press, s. 175.

Pierwsze zdanie: Od razu czlowiekowi lzej sie oddycha. 

Ostatnie zdanie: - Na wszystko przyjdzie czas.

----------------------

Książkę przeczytałam w ramach wyzwania Polacy nie gęsi, Czas na Jeżycjadę.