ŚWIATŁA WRZEŚNIA, CARLOS RUIZ ZAFON

„Światła września” to trzecia książka Zafona. Napisana dla młodzieży, ale jestem pewna, że wielu dorosłych czytelników po nią sięgnie i polubi. Ta książka jest dla mnie szczególna, bo to ostatnie dzieło tego pisarza, które zostało mi do przeczytania. Prawie ostatnie, bo jest jeszcze „Książę Parnasu” okrutnie wydany razem z „Więźniem nieba”, którego wcześniej już miałam i przeczytałam. Zostaje mi tylko czekać, aż Zafon napisze kolejną książkę.

Przyznam od razu, że młodzieżówki Zafona nie przemawiają do mnie tak bardzo, jak książki z cyklu „Cmentarza zapomnianych książek”, głównie dlatego, że widzę zbyt wiele podobieństw między nimi. Zmienia się miejsce akcji i bohaterowie, ale mam wrażenie, że książka ma taki sam szkielet, co pozostałe. Zresztą – to nie wrażenie – to pewność. Być może taki był zamysł Zafona, że wszystkie jego powieści połączone są cieniutkimi nitkami, światy, które stworzył, żyją niby osobno, ale jednak się przenikają. „Światła września”  są w pewien sposób powiązane z „Mariną”, ale także z „Pałacem Północy”. Wspomniany jest też tutaj, znany wielbicielom cyklu„Cmentarza zapomnianych książek”, jegomość w białym garniturze i ciemnych okularach. Oczywiście to nie kto inny, jak sam Corelli.

Świeżo owdowiała Simone Sauvelle dzięki pomocy sąsiada znajduje pracę ochmistrzyni w rezydencji fabrykanta zabawek – Lazarusa Janna. Razem z dwójką dzieci – Irene i Dorianem przenosi się do domku na cyplu nad Błękitną Zatoką. Jak się szybko okazuje Lazarus nie jest przeciętnym właścicielem zwykłego domu, a wszystko spowite jest mgłą tajemnicy i przyprószone dawką magii... Jak to u Zafona - bywa też strasznie.

Książkę pochłonęłam w tempie błyskawicznym, a przez większość lektury byłam autentycznie zachwycona. Zafon potrafi budować napięcie i odkrywać powoli tajemnice otoczone przez jeszcze inne zagadki, które czytelnik ma do rozwiązania. Później niestety wszystko było tak, jak zawsze, z mroków wyłoniły się cienie oraz ożywione kukły, marionetki, automatyczne zabawki i mój entuzjazm trochę opadł, bo przecież to już było, już to znalazłam w innych książkach Zafona.

Niemniej jednak to wciąż dobra książka, napisana pięknym, poetyckim językiem,  którą przeczytałam z przyjemnością. Fakt jest taki, że usiadłam i wstałam dopiero wtedy, gdy przeczytałam ostatnie zdanie powieści, a to też o czymś świadczy. Pisarz potrafi stworzyć przerażające wizje i działać na wyobraźnię tak, że w duchu cieszyłam się, że nie posiadam w swym pokoju żadnych zabawek, a wszystko jest rzęsiście oswietlone i nie mam mowy, aby w kącie czaił się żaden cień.  Wielbicielom mrocznych zagadek i atmosfery grozy książka ma szansę się spodobać. 

_____________
Carlos Ruiz Zafon, Światła września, przeł. Katarzyna Okrasko i Carlos Marrodan Casas, Muza SA, Warszawa 2011, s. 256.

Pierwsze zdanie: Kochana Irene! Światła września nauczyły mnie wspominać ślady Twoich kroków rozmywane przez wody przypływu. 

Ostatnie zdanie: I że będziemy razem, na zawsze.

------------------------------------

Książkę przeczytałam w ramach wyzwania Book-Trotter, Pochłaniam strony bo kocham tomy, Z półki - 2013.