OMINĄĆ PARYŻ, Małgorzata Warda

„Ominąć Paryż” Małgorzaty Wardy to książka o przyjaźni czwórki dziewcząt z gdańskiego blokowiska. Joasia, Magda, Basia i Aneta znają się jak zły szeląg już od czasów trzepaka, skakania w gumę i dzikich zabaw na osiedlu. Dorosłe również nie tracą ze sobą kontaktu, mimo iż część z nich mieszka poza ukochanym Gdańskiem.

Mamy więc cztery bohaterki i cztery narracje, bowiem każda bohaterka opowiada o sobie i przyjaciółkach w czasie teraźniejszym i wplątuje w to wątki z przeszłości. Najciekawsza jest historia Joasi, wziętej dekoratorki wnętrz, która nie może emocjonalnie poradzić sobie z zaginięciem siostry piętnaście lat wcześniej. Pielęgnowane przez tyle lat poczucie straty, ból oraz niemożność rozmawiania o tej tragedii rujnuje jej związek. Szkoda, że rozwiązanie tej sprawy jest tak mało przekonujące i rozczarowujące.

Magda jest malarką, fascynuje ją teatr. Miota się w małżeństwie, wystawiona na pokusę w postaci osoby charyzmatycznego fotografa ulega jej, niby goniąc za prawdziwym zjednoczeniem dusz, a faktycznie ya erotyczną atrakcyjnością. Magda jest też najbardziej niesamowitą bohaterką, bo potrafi czytać z ręki, śni sny, które się sprawdzają i potrafi „widzieć więcej niż inni”. To właśnie ona pomaga Joasi rozwiązać zagadkę zaginięcia siostry. Szkoda, że dopiero po piętnastu latem odważyła się użyć swoich mocy.

Basia zamieszkuje w Warszawie z Patrykiem, sama w domu i bez pracy nudzi się setnie i jest rozczarowana prozą życia, która polega na tym, że jej mężczyzna wychodzi do pracy i wraca zmęczony nie mając ochoty na nocne eskapady po Warszawie. Na horyzoncie pojawia się Sebastian, uroczy sąsiad, który jest malarzem i na szczęście zmienia jej smętne dni w podszyte dreszczem oczekiwania na bliższe, fizyczne poznanie.

Aneta, to ta panna młoda z okładki, miewa wątpliwości przed wyjściem za mąż, boi się opuścić rodzinne gniazdo i zamiast być wiotką, jak trawa na wietrze, panną młodą – tyje. Ten wątek byłby naprawdę nudny, gdyby nie Nina – szalona, splątana emocjonalnie, cierpiąca na zaburzenia odżywiania studentka ASP i przyjaciółka Anety.

A tytułowy Paryż? To symbol niespełnionych marzeń. Wszystkie bohaterki o czymś marzą, za czymś gonią, nie są szczęśliwe ze stanu posiadania rzeczowego lub osobowego, ale tak właściwie nie robią nic, aby to zmienić. Jeśli zaś robią, to nie wiadomo po co, bo według mnie wykazują się brakiem szacunku i dla swoich życiowych partnerów i dla swoich kochanków, a poza wprowadzeniem chwilowego zamieszenia nie zmienia to niczego w ich życiu. Jest jak było.

W książce jest sporo zapętleń stylistycznych, trochę kolokwializmów i wulgaryzmów, które tej historii nie pomagają. Książce sporo brakuje, aby można nazwać ją frapującą, momentami dłużyła się, momentami intrygowała, ale po przeczytaniu jej czułam się jak przekłuty balon. Wydała mi się jakaś taka niedokończona, rozczarowująca, płaska.

„Ominąć Paryż” to książka to porannego rogalika i kawy, do popołudniowej filiżanki herbaty i w tej roli sprawiła się u mnie dobrze. Ot takie czytadło. Celowo wybrałam wcześniejszą książkę Małgorzaty Wardy na swoje pierwsze spotkanie z tą autorką, lubię obserwować, jak pióro pisarza się zmienia, jak się (zawsze mam taką nadzieję) doskonali. Liczę, że kolejna książka będzie lepsza.


____________
Małgorzata Warda, Ominąć Paryż, Prószyński i S-ka, Warszawa 2006, s.279.

Pierwsze zdanie: Siedzimy naprzeciwko siebie i unikamy swojego wzroku. 

Ostatnie zdanie: Wchodzimy.

--------------------

Książkę przeczytałam w ramach wyzwania Polacy nie gęsi, Z literą w tle, Z półki - 2013, W prezencie.