OPIUM W ROSOLE, MAŁGORZATA MUSIEROWICZ

„Opium w rosole” Małgorzaty Musierowicz jest książka nieco inną, niż poprzednie części Jeżycjady. Jest bardziej nostalgiczna, zawiana trochę smutkiem, chociaż, oczywiście, nie brakuje i takich stron, które skrzą się poczuciem humoru i wywołują salwy śmiechu.

Nie będę ukrywać. Moją ulubioną postacią w tej książce jest Aurelia Jedwabińska czyli Genowefa Pomke, Bombke, Trombke... Urocza dziewczynka, której własny dom urządzony niczym reklama magazynów o dekoracji wnętrz, jest zimny i pusty. Aurelia, nazywając siebie Genowefą, przemierza ulice Poznania zaglądając do okien i podglądając rodziny. Rodziny, w których ich członkowie potrafią spędzać czas razem, śmiejąc się, gotując kryzysowe potrawy, zasiadając wspólnie do stołu. Jeżeli ujrzy szczególnie ciepły, zaokienny obrazek – dzwoni do drzwi i ogłasza, że przyszła na obiadek. Nie muszę wam pisać, że będąc sama matką, miałam serce porozrywane na małe kawałeczki. Geniusia jednak wie, gdzie w  Poznaniu można znaleźć miłość, gdzie biją serca kochających się rodzin i szczęśliwie trafia na osoby, od których otrzymuje i zainteresowanie i ciepłe słowo i oczywiście, wspomniany już, obiadek. Jak to zwykle w takich sytuacjach bywa, okazuje się, że dziecku niepotrzebny jest do szczęścia pięknie urządzony pokój, markowe zabawki, stół zastawiony specjalne zdobytymi artykułami, w zamyśle najlepszymi. Bo najlepsze potrawy to te, które przyprawione są miłością. Jeżeli tego składnika brakuje, nawet najlepsze jedzenie traci smak, a ludzie przy stole apetyt.

„Opium w rosole” to także historia Kreski i Maćka. Jakże urocza jest Kreska, która za nic w świecie nie chce być tombakiem. Mądrze postępując powoduje spięcie w zwojach mózgowych Maćka, który wreszcie odkrywa, czym jest uczucie i co właściwie jest istotne w drugim człowieku.

Ta książka to także opowieść o tych, którzy odchodzą, czy to, napiszmy brutalnie- ze względów naturalnych, czy też, sami dryfując po oceanie życia oddalają się od najbliższych. A może inaczej – to opowieść o tych, którzy zostają emocjonalnie osieroceni i czekają, tęsknią, wyglądają znaku życia.

„Z bliska widać najgorzej. Czasem trzeba oddalenia, żeby kogoś zobaczyć naprawdę. A czasem własne nieszczęście zasłania widok na bliskiego człowieka”.

Właśnie. Czasami nie docenia się tego, co się ma, a czasami nie chce się widzieć. Bywa i tak, że tkwimy przy kimś, z kimś, tylko fizycznie, a nasze duchowe „ja” odchodzi daleko. Taki półczłowiek w domu rani najbardziej.

Spędziłam miłe chwile z „Opium w rosole”. Znowu pokazano mi coś palcem lub nim pogrożono. Lubię ten dydaktyzm bijący z książek Małgorzaty Musierowicz, a "Opium w rosole" stało się  jedną z moich ulubionych części Jeżycjady.

Zdania napisane kursywa są cytatami pochodzącymi  z książki.

______________________

Małgorzata Musierowicz, Opium w rosole, Wydawnictwo Akapit Press, s. 235.

Pierwsze zdanie: „W nocy spadł olbrzymi śnieg”

Ostatnie zdanie: „ – I ważny – dodała mama, przewieszając sweterek przez poręcz krzesła. – No, wstawaj już, wstawaj... ty mój Jeżyku”

------------------------------

Książkę przeczytałam w ramach wyzwania Czas na Jeżycjadę,  Polacy nie gęsi, czyli czytajmy polska literaturę, Pochłaniam strony, bo kocham tomy, Z półki - 2013.