KWIAT KALAFIORA, MAŁGORZATA MUSIEROWICZ

Sylwestra spędziłam po części z „Kwiatem kalafiora” Małgorzaty Musierowicz, którego akcja zaczyna się 31 grudnia 1977 roku. Specjalnie zachowałam tą książkę akurat na ten dzień. Końcówka roku to zawsze czas refleksji i  podsumowań, a w nie każdej sferze życia bilans wyszedł mi dodatni. Postawiłam więc na książkę Autorki, która zawsze poprawia mi humor.

Po poznaniu rodziny Żaków i Kowalików przyszedł wreszcie czas, aby spotkać się po raz pierwszy z rodziną Borejków, którzy mieszkają w słynnej już w całej Polsce kamienicy przy ulicy Roosevelta 5. Wspaniała, prawda? Doskonale mogę sobie wyobrazić, że właśnie tam mieszka ta niezwykła rodzina, a ich lokum jest rzęsiście oświetlone, emanujące ciepłem i swoistym klimatem, który przyciąga wszystkich. Nawet wtedy, gdy w lodówce jest tylko światło, a na stole królują paluszki i herbata. To przecież nieistotne co się podaje, ważni są ludzie, których z największą przyjemnością się odwiedza, a wszyscy oni stanowią taki zbiór osobowości, że nie można obok nich przejść obojętnie.

Kamienica gdzie mieszkali Borejkowie przy Roosevelta 5 w Poznaniu - źródło

Końcówka dla Borejków nie była szczęśliwa, mama Mila zostaje zabrana do szpitala z powodu perforacji wrzodu żołądka, a całe życie rodziny zostaje wywrócone do góry nogami. Na co dzień nie zauważamy przecież tego, że ktoś pali w piecu, gotuje, prasuje, przytula zasmuconych, dmucha na skaleczenia i guzy, prawda? To się przecież wszystko samo nie dzieje, chociaż jako dzieci często tak myślimy. Każda matka czuwa, aby jej pisklętom nic złego się nie stało, zazwyczaj milczy, robi po prostu swoje, a jaki to ogrom pracy od świtu do nocy możemy przekonać się wtedy, gdy z jakiegoś powodu jej zabraknie (lub same zostaniemy matkami). Wtedy wychodzą mocne i słabe strony pozostałej części rodziny. U Borejków najmocniej na ziemi stała Gabrysia, która stara się zastąpić mamę najlepiej jak mogła, z nieocenioną pomocą cioci Feli, która uprawia magiczne sztuki kulinarne.

Wzruszyły mnie cudowne listy, które pisały córki i mąż Milki. Proste, traktujące o sprawach ważnych i nieważnych, gdzie miedzy wierszami przemycono dużo miłości, a mama mogła wyczytać co też naprawdę dzieje się w domu.  Czy często mówimy lub okazujemy naszym bliskim, że są dla nas ważni, najważniejsi, że ich kochamy, że za nimi tęsknimy? Nie czekajmy na chorobę, na jakieś nieszczęście, znajdźmy każdego dnia czas na zatrzymanie się w biegu, przytulenie, wyręczenie w drobnostce, sprawienie przyjemności.

„Kwiat kalafiora” to książka o czynieniu dobra. „Całe dobro – pomyślała – jakie nas otacza, to właśnie suma pojedynczych odpowiedzi na radosne sygnały dobrych ludzi. Ale te sygnały wysyła każdy z nas. Dobre sygnały. I złe. A im więcej wysyłamy tych dobrych, tym większe szanse, że ludzie odpowiedzą nam tym samym”.  Ta myśl na długo przed Gabrysią zaszczepiła mojemu Tacie i mnie moja Babcia, która święcie wierzyła w to przesłanie. A więc staram się, jak mogę.

Dyskusyjna Grupa ESD, jej założenia, przeprowadzenie eksperymentów i finał spowodowały u mnie, jak zwykle salwy śmiechu.

Wspaniała, ciepła książka przypominająca nam o tym, co najważniejsze, o bliskich, o rodzinie, o tym, aby czynić dobro. Czas na kolejny tom z serii. 

____________________

Małgorzata Musierowicz, Kwiat kalafiora, Wydawnictwo Akapit Press, Łódź, s. 177. 

Zdania napisane kursywą są cytatami pochodzącymi z książki. 

-----------------------------------

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań: "Czas na Jeżycjadę", "Trójka e-pik", "Z półki - 2013" (1/32),"Polacy nie gęsi, czyli czytajmy polską literaturę".