BRULION BEBE B., MAŁGORZATA MUSIEROWICZ

Miło było przeczytać kolejny tom „Jeżycjady”, spotkać się ze starymi bohaterami i poznać nowych. Chociaż nie, Anieli Kowalik nie lubiłam i dalej nie lubię. Żyjąca we własnym świecie egocentryczka, która z pozoru czyni przysługę swojej kuzynce Józefinie Bitner opiekując się Bebe i Koziem. Jak zwykle bez mieszkania, za to ze sporym zapasem kłamstw, którymi sypie jak z rękawa. Nie, nie lubię jej i już. Podobnie jak braci Lisieckich, na których reaguję prawie alergiczną wysypką.

Tytułowa Bebe to zagubiona licealistka, próbująca odnaleźć receptę na samą siebie. „ – Ja – powiedziała Bebe zagubiona – właściwie mało wiem o sobie. Zawsze mi się zdaje, że jestem dopiero projektem siebie samej. Brulionem. Dużo różnych głupstw. Bałagan. Nic jeszcze nie jest na czysto.”

Zbyt dobrze pamiętam to nieprzyjemne uczucie, kiedy nie jest się już dzieckiem, ale jeszcze nie dorosłym i świat oczekuje zdefiniowania mnie, jako osoby. A kimże jestem, jeśli nie wiem, co jest słuszne, jaką drogą kroczyć i dokąd, kim być? Rozterki Bebe nie były mi obce, oj nie. To szukanie przebrania, w które można byłoby się wcisnąć i uznać za własne, bo „ja” wydało się zawsze niewłaściwe, nieodpowiednie, niewygodne. Ileż czasu czasami zajmuje to, aby dobrze się poczuć we własnej skórze i zaakceptować, że ja to ja, nawet z całym bagażem genów, które chciałoby się odrzucić i wymienić na nowe. 

Nie sposób nie polubić nowych przyjaciół Bebe – Dambo i Bernarda Żeromskiego, ludzi nie przystających do tamtych czasów, gdzie marzenia sprzedawało się w Peweksie, nosiło chlorowane dżinsy, a artykuły codziennego użytku po prostu się zdobywało, albo i nie.

„Brulion Bebe B.” to książka o czasach, kiedy każdy, kto mógł wyjeżdżał zagranicę, aby się dorobić i mieć możliwość zrealizowania marzeń własnych i bliskich. W 1989 roku zaczynało się powoli mówić o tych, którzy denuncjowali ludzi w czasie stanu wojennego i samych zadenuncjowanych. Trudne czasy, tuż u progu innej Polski. Czyż nie proroczo śpiewał podczas happeningu Bernard „a mury runa, runa, runa...” lub „Odę do radości” Schillera?

Szósta część „Jeżycjady” jest także manifestem przeciwko przemocy, bo „Przemoc jest zawsze taka sami i nienawiść jest zawsze nienawiścią – wszystko jedno, czy jest jej dużo, czy mało. A pod nimi ukryta jest zawsze pogarda dla siebie, nienawiść dla siebie i brak miłości”. Bracia Lisieccy, czyste zło, bardzo niekochane zło.

Kolejny ciepły tom opowieści z poznańskich Jeżyc. Wzruszający, mądry, przemycający ważne treści  pod płaszczykiem zwykłych zdarzeń w szarej codzienności. Chociaż nie jest to moja ulubiona część serii, to na samą myśl o „Brulionie Bebe B.” czuję sporo ciepła w sercu.

Zdania napisane kursywą są cytatami pochodzącymi z książki. 

______________

Małgorzata Musierowicz, Brulion Bebe B., Wydawnictwo Akapit Press, 2009, s. 224.

Pierwsze zdanie: Często mnie zdumiewa, jak zawiłe sa linie kreślone palcem Przypadku i jak bardzo losy nasze zależą od tych poplątanych bazgrołów. 

Ostatnie zdania: 

- To ojciec - odparł. - Jak zobaczył Bebe, to aż mu się nos przykleił do szyby. I powiada: "ależ z ciebie niedojda, ja na twoim miejscu już dawno bym wyskoczył". 

----------------------------------

Książkę przeczytałam w ramach wyzwania Czas na Jeżycjadę, Polacy nie gęsi, Z półki - 2013, Pochłaniam strony bo kocham tomy.