SAMSARA. NA DROGACH, KTÓRYCH NIE MA, TOMEK MICHNIEWICZ

Zastanawiałam się jak mogłabym w kilku zdaniach nakreślić o czym jest „Samsara. Na drogach, których nie ma” Tomka Michniewicza. Kończąc lekturę doszłam do wniosku, że najlepiej zrobił to sam Autor pisząc:

Nieważne dokąd jedziesz i po co, ważne, że masz odwagę jechać. Ja nie podróżuję, żeby się wspiąć na jakąś górę. Ja podróżuję dla tych tysięcy drobnostek, o których czytaliście. Moje góry to każdy kilometr stopem, talerz zupy z pędami bambusa albo ruiny świątyń. Nawet każda niedospana noc albo zapchlony hotel w miasteczku, do którego nikt nie jeździ, jeśli nie musi. Moim szczytem do zdobycia jest przeżycie każdego dnia tak, by go pamiętać do końca życia.

To jest książka o tym, co się dzieje, gdy pakujesz plecak i wychodzisz z domu z biletem w jedna stronę.  Backpacker wie, gdzie się jego podróż zaczyna, ale nie ma pojęcia gdzie się skończy i jakimi drogami będzie go wiódł los lub intuicja. Nie ma pośpiechu, zawsze można skręcić z pierwotnie obranej drogi, aby zobaczyć coś nowego, interesującego, o czym słyszało się w barze lub na targu.

-                             Samsara- odparł z uśmiechem stary nauczyciel- Nigdy nie wiesz dokąd trafisz…

Tomek Michniewicz ma naturę gawędziarza, opowiada nam swoją historię niewymuszonym, lekkim językiem okraszonym sporą dawką humoru.  Czasami miałam wrażenie, że czytanie tej książki jest jak rozmowa przy kuflu piwa z dawno niewidzianym znajomym. On opowiada mi co widział podążając własną drogą, czasami szeroką i wygodną, czasami ledwo widoczną lub wyludnioną, czasami taką, która musiał sam sobie wyrąbać w dżungli.  Ja słucham z otwartymi ustami i prawie biegnę do domu pakować swój własny plecak z niezbędnym minimum w środku. Nie mówi mi o tym, co można przeczytać w przewodnikach, rozwinięcie pewnych kwestii można znaleźć na końcu książki lub na stronie internetowej. Pokazuje mi zdjęcia, które także różnią się od typowych podróżniczych. W większości to nie piękne widoki, ale obraz ulicy i ludzie.  „Samsara” to opowieść o wędrówce  przez Nepal, Tajlandię, Bangkok, Wietnam, Laos, Kambodżę, Malezję i o ludziach, których spotykał autor.  Poczujemy smak potraw na języku, ukąszenia owadów na skórze, strach przed skorpionami i wężami. Wysłuchamy  opowieści o miejscach, gdzie rzadko trafia standardowy turysta: Festiwalu Wegetariańskim, knajpce serwującej węże,  wiosce na skraju dżungli i wielu innych. Potrafi w napotkanym człowieku, czy zwierzęciu znaleźć coś, co go poruszy, zadziwi, zafascynuje. I nie ma znaczenia, czy uda mu się odnaleźć swojego dziadugarę, ważna jest tylko droga, która do niego prowadzi lub... nie prowadzi.  Tomek Michniewicz to osoba, która cieszy się życiem i  czerpie z niego całymi garściami, a echa tego podejścia znajdziemy w książce.

Podobała mi się Twoja historia Tomku Michniewiczu i z pewnością sięgnę po kolejną. Spakuję wyimaginowany plecak i podążę za tobą krok w krok.

Tomek Michniewicz, Samsara. Na drogach, których nie ma, s. 358, Wydawnictwo Otwarte, Kraków 2010.

Zdania napisane kursywą są cytatami pochodzącymi z książki. 

-----------------------------------------

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań: "Trójka e-pik", "Z literą w tle", "Literatura w Azji, Azja w literaturze".