ANIA Z SZUMIĄCYCH TOPOLI, Lucy Maud Montgomery

„Ania z Szumiących Topoli” Lucy Maud Montgomery to zdecydowanie jedna z moich najukochańszych części cyklu o rudowłosej Ani. Bardzo podoba mi się to, że książka zawiera listy Ani do Gilberta, dzięki czemu mogę pobuszować w głowie rozfantazjowanej panny Shirley i poznać jej niezwykle spostrzeżenia, myśli i marzenia. W nowym tłumaczeniu Ania obejmuje posadę nie kierowniczki wyższej szkoły w Summerside, a dyrektorki liceum. Tłumaczka zrezygnowała też ze spolszczeń imion, moim zdaniem dobrze, bo i komu takie zabiegi są potrzebne. Poza tym wszystko jest jak wcześniej i znowu było cudownie znaleźć się w świecie wspanialej Ani Shirley, która ma wyjątkowe szczęście do mieszkania w cudownych domach, tym razem są to Szumiące Topole, mieszczące się przy Alei Duchów. Czyż nie idealne miejsce dla Ani? Jej pokój w wieżyczce jest śliczny, ma okna wychodzące na port i cmentarz, a urocze wdowy z charakterną gospodynią i kotem dopełniają tylko ten uroczy obrazek. Podczas trzech lat, zaręczona z Gilbertem Ania wydorośleje nieco, chociaż oczywiście nie ominą jej problemy, na które nie ma większego wpływu, jak na przykład walka z nienawiścią klanu Pringle’ów, czy tarapaty, w które sama uroczo wpada. Jak zwykle uda jej się wyswatać niejedną parę, odczarować kilka zatwardziałych serc i pozostawić po sobie promienną radość gdziekolwiek się pojawi.

„Ania na uniwersytecie” została napisana przez Lucy Maud Montgomery w 1915 roku, zaś „Ania z Szumiących Topoli” 21 lat później, jako brakujące ogniwo pomiędzy „Wymarzonym domem Ani”, co moim zdaniem widoczne jest w warsztacie autorki. Powieść jest niezmiernie dowcipna, dialogi rewelacyjne, a postacie, szczególnie te czarne lub charakterne, wspaniale opisane. Ania, jako młoda kobieta, wciąż stojąca jedną nogą w dzieciństwie, w swoim świecie fantazji,  wydaje mi się szczególnie urocza i o ile to możliwe, to polubiłam ją jeszcze bardziej. Trochę brakuje mi tutaj Gilberta, który nie wymawia ani jednego słowa na stronach tego tomu, nie ma ani jednego opisu ich spotkania podczas wakacji, ale z drugiej strony cieszę się, że jest tyle Ani. Zauroczyła mnie również postać Elżbietki Grayson, która żyje w swoim świecie rekompensując sobie ponurą, codzienną egzystencję, a swoją fantazją dorównuje, o ile nie przewyższa samą Anię. Nie można też zapomnieć o pannie Brooke!

„Ania z Szumiących Topoli” ujęła mnie jak zwykle. Niezwykle milo było mi po raz kolejny czytać o „poważnej” dyrektorce szkoły, w środku której wciąż walczyły o przeżycie dziewczęce marzenia i ideały. 

______________

Lucy Maud Montgomery, Ania z Szumiących Topoli, przeł. Ewa Łozińska-Małkiewicz i Katarzyna Małkiewicz, Algo, Toruń 2013, s. 289.

Pierwsze zdania: (List Ani Shirley, licencjatki, dyrektorki liceum w Summerside, do Gilbertha Blythe'a, studenta medycyny na Akademii Redmondskiej w Kingsport)

Szumiące Topole,

Aleja Duchów,

Wyspa Księcia Edwarda,

Summerside,

poniedziałek, 12 września

NADROŻSZY!

Czyż to nie zachwycający adres?

Ostatnie zdanie: To Rebeka Dew nim machała.

------------------------

Książkę przeczytałam w ramach wyzwania Czytajmy Anię, W prezencie.